نيم خط

Before Sunset soundtrack - An Ocean Apart

zpz — Mon, 09 Nov 2009 00:30:16 GMT

Now we are together
Sitting outside in the sunshine
But soon we'll be apart
And soon it'll be night at noon
Now things are fine
The clouds are far away up in the sky
But soon I'll be on a plane
And soon you'll feel the cold rain
You promised to stay in touch when we're apart
You promised before I left that you'll always love me
Time goes by and people cry and everything goes too fast
Now we have each other
Enjoying each moment with one another
But soon I'll be miles away
And soon the phone will be our only way
Now I'm in your arms
Feeling pure love and warm
But soon I'll be alone
And soon your voice will change of tone
You promised we'll never break up over the telephone
You said our love was stronger than an ocean apart
Time goes by and people lie and everything goes too fast
Let's not fool ourselves in vain
This far away trip will give us pain
We'll have to be so strong
To keep our love from going wrong
Distance will make us cold
Even put our love on hold
But soon we'll meet again
And soon it'll be bright at noon again
You promised not to loose faith in our love when I'm away
You promised so much to me but now you've left me
We go by and then we lie and all this time we wasted
Time goes by and people lie and everything goes too fast.
Time went by and then we died and everything went too fast
Everything went too fast
Everything went too fast
Everything went too fast

Swallowed In The Sea

zpz — Sun, 25 Oct 2009 22:54:09 GMT

هیچی! هیچی که هیچی! همون داستانای همیشگی. اون آهنگه که اسم این پسته هم آهنگ مورد علاقه ی منه. همین!

پ.ن: جومونگ 76 (امپراطور هویج) با زیر نویس فارسی.

Winter in My Soul

zpz — Wed, 21 Oct 2009 22:24:10 GMT

دلم برای هوای گرم تابستان تنگ شده، هنوز برای سرد شدن زود است. هنوز برفهای زمستان گذشته در روح من، ذوب نشده،

برای سرد شدن

هنوز

خیلی

زود است.

p.s: You're my crack of sunlight

گوسفندیت

zpz — Tue, 13 Oct 2009 08:12:18 GMT

نشسته ام و اشک میریزم. برای بهنود. اشک میریزم و نمیدانم فردا یا پس فردا، چند انسان دیگر باید به سرنوشت بهنود دچار شوند....

سلاخیمان میکنند و من... هر روز بیشتر به گوسفند بودنمان ایمان می آورم..

روزهای تلخیست

پ.ن: خب، آدم حق دارد دلش 7 تا برایت تنگ شود دیگر! ندارد؟

Yellow

zpz — Mon, 12 Oct 2009 06:23:14 GMT

امروز نصف شهر را گشتم. پیاده. برای اولین بار، بدون اینکه کسی مزاحمم شود یا اینکه حرف اضافه ای بشنوم. رفتم به مغازه ی خنزر پنزر فروشی که در خیابان کاشانی است، بعد هم کلی کفش دیدم... که هیچ کدام آنی که میخواستم نبودند. نمیدانم چرا دلم ال استار آبی میخواهد. آبی کمرنگ. همه رقم موجود بود الا آن رنگی که من میخواستم. اعصاب آدم خرد میشود. امروز سری هم به قبرستان (مدرسه ی سابقمان) زدم، مدارکم را گرفتم و از اولین سوراخی که پیدا کردم گریختم.

آدم وقتی میخواهد به تو فکر نکند همه چیز فکر آدم را به سوی تو میکشاند؛ از کفشهایم گرفته تا آموزشگاه هایی که همنام تو هستند؛ خب اینجور وقتها آدم باید تسلیم بشود و یک کمی یادت بیافتد و یک چیزی برایت بخرد. هدیه خریدن برای تو خیلی بهتر از هدیه خریدن برای خودم است. اصلا خوشحال کردن دیگران خیلی لذتبخش تر از خوشحال بودن خود آدم است. البته امروز قرار بود برای خودم یک جفت دستکش بخرم که نشد، تعطیل بود؛ نمیدانم چرا؛ حتی قرار بود که با خودم بروم کافه، آن هم نشد، چون چند تا آدم هیز تویش بودند که نگاه هایشان خوشی ام را خراب میکرد، این بود که از خیر کافه گذشتم. تنهایی چقدر خوب است. شمع روشن کردن چقدر خوب است. راه رفتن توی خیابان چقدر خوب است. دیدن فروشنده های مهربان که هی به آدم تخفیف میدهند هم خیلی خوب است. زندگی خیلی خوب است. به همین سادگی! نه عاشق کسی هستی و نه کسی عاشق تو. تعداد معدودی آدم خوب، فیلم خوب و کتاب خوب در زندگی ات هستند و زندگی لذتبخش است و من همین طور قبولش دارم. نه به معجزه نیازی هست و نه هیچ چیز خاصی. زندگی من همین حالا هم خاص است.

پ.ن: Yellow

...We're watching the same thing

zpz — Wed, 30 Sep 2009 22:47:18 GMT

آسمانی که بالای سر من است

بالای سر تو هم هست

و ما همیشه ی خدا

یک چیزی مشترک داریم که به آن نگاه کنیم و این همه فاصله را هیچ پنداریم..

بعضی وقتها دلم میخواهد توی بغلت مچاله شوم، مثل بچه ها بغض کنم و بهانه بگیرم؛ و به همه ی پیشنهادهایت برای خوشحال کردنم نه بگویم و تو خسته نشوی و نازم را بکشی و من هی "نه" بگویم.

در غیاب حسن آقا

zpz — Wed, 09 Sep 2009 12:37:18 GMT

وقتی که نیستی

زندگی یک کمی فرق میکند

تی شبها زود تر میخوابد

صبح ها خسته تر از شب قبل بلند میشود

وقتی که نیستی

تی فیلم نگاه میکند و بیسکوییت میخورد و حالش از هرچه فیلم و بیسکوییت در دنیاست به هم میخورد.

وقتی که نیستی

تی هر 20 ثانیه یک بار ای.میلش را چک میکند..

وقتی که نیستی

زندگی خیلی هم بد نیست

فقط یک کمی کسل کننده و مرداب وار است درست مثل 6 سال گذشته.. بودنت با خود تقدسی به همراه دارد که توصیف آن تنها موجب آلودنش میشود

بودنت یک جور شور زندگی در تی می آفریند.

پ.ن: همون قدر که طول کشید به بودنت عادت کنم... 7 برابر طول میکشه تا به نبودنت عادت کنم...

زود می عادتم؟ عمراً!

ادامه خط...

zpz — Thu, 20 Aug 2009 11:56:18 GMT

برگشتم!

البته خودم هم به زندگی برگشتم..

گاهی وقتا زندگی خیلی خارقالعاده میشه... یه چیزیو که محکم چسبیدی بهش ازت میگیره و وقتی تو داری گریه میکنی فقط نگات میکنه... بعد از تو جیبش یه چیز بهتر درمیاره میده بهت... و میگه... زیاد بهش نچسب... اگه بازم بهش بچسبی... اونوقت بازی رو باختی... میفهمی؟ زندگی میخواد بهت یاد بده که رها بزیای... برای من زندگی یه بازیه... و البته من یه گربهام که خیلی شاده و همهش داره ورجه ورجه میکنه... البته یه گربهی دیگه هم تازگیا پیدا شده که زندگی منو خیلی هیجان انگیز کرده... اما من قرار نیست بهش بچسبم... من فقط کنارش ورجه وورجه میکنم... و مثل دوتا خط موازی... اون راه خودشو میره و منم راه خودمو... فقط همو همراهی میکنیم... با هم میخندیم... گریه میکنیم... و همدیگرو دوست داریم... یه دوستیه خیلی خوشگل و تمیز...

خلاصه اینکه اینروزا همه چیز خیلی خوبه... البته همه چیز که نه... بعد از دوران حالگیریه انتخابات... که قطعا روح همه رو پژمرده کرد... نمیشه واقعا شاد بود...

بعد از 6 سال... انگار بالاخره حالم خوبه... فکر میکردم این شش سال بی بهره و سیاه بودن... اما وقتی درست نگاه میکنم میبینم که این سالا برام پر از افتخار بودن... درسته که تو درس خوب نبودم... درسته که افسرده بودم و هی شکست میخوردم اما تونستم پی شخصیتمو تو این مدت بسازم... یه پی محکم... و من واقعا به خودم میبالم... به خاطر آدمی که هستم... آدمی که خواهم بود... .

تازگیا به مکتب وجودگرایی علاقهمند شدم... البته ترجیح میدم که راه خودمو برم و مکتب ذهنیه خودمو دنبال کنم.

آفتاب واسه من در حال طلوعه و من امیدوارترین آدم رو زمینم!

پ.ن: دن، لطفا زودتر خوب شو!

پایان نیم خط

zpz — Sun, 26 Apr 2009 23:27:55 GMT

برای پایان دادنش باید اسمشو بذارم پاره خط. پایانش میدم تا روزی که دیگه حس نکنم آفتاب اینجا داره غروب میکنه... دلم میگیره وقتی میام اینجا... شده عین قبرستون...

آبجیز یه آلبوم جدید منتشر کرده که من یکی از آهنگاشو خیلی دوست دارم.. اینم متن آهنگ تو آب:

چند وقته با همه ی آدما قهرم

آخه زندگی باهاشون شده بود زهرم

دیگه خسته و دلگیر از زمین و زمان

گفتم بیام بدم یه تغییر مکان

تو آب

راستش اونروزی من از همه شون بریدم

که خوی گرم انسانی رو توشون ندیدم

همه از دم بی بخار مثل ماشین ربات

شل و ول دهانا باز چشا گرد و مات

یا مدام مثل زامبی توی اینترنت

یا با آی پاد و هدفون ذل میزدن تو چشت

تو آب

احساسات مجازی مثل بارون سیل

میریختن رو سرت از طریق ای.میل

روابط دوستانه ی دیجیتال توی فال (؟)

رد و بدل میشدن با امواج موبایل

دوره های گرم فامیلی هم رفتن زیر گل

جای خالیشونو دادن به آمریکن آیدل

این شد مصمم شدم از همه جدا شم

برم جایی که از نسل بشر دور باشم

حالا زندگیم واسه ی خودم آبرومند (؟)

(؟)

چون که از وقتی که من عهد رو باهاشون شکستم

تا حالا توی آکواریم نشستم

حالا معاشرینم همه شدن ماهی

با هم میایم رو آب و نفس میگیریم گاهی

گرچه اینا هم خیلی واسم نگذاشتن اعصاب

از بسکه فقط بلدن بگن تو آب.. تو آب.. تو آب..

ولی وقتی بازم آدما رو از تو آب میبینم

میگم بازم صد رحمت همین جا می-شی-نم

بعضی جاهاشو که شک دارم یا نفهمیدم (؟) گذاشتم...

آخ! انقد دلم میخواد بذارم این آدما رو برم یه جا لا به لای حیوونا! به خدا اونا آدم تر از آدمای گه این دوره زمونه ان...

بای بای

آیا فردا میرسه؟

zpz — Thu, 05 Mar 2009 00:22:38 GMT

به بن بست رسیدم

دارم با پس انداز توانم نقب میکنم...

شاید عشق پشت این دیوارای بی انتها باشه

پ.ن: اگه عشق رو نمیفهمی... تحقیرش نکن...